Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
Sexy and 17: Two novel pathways in immune regulation
Τετάρτη 27 Μάι 2009
ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΤΑΞΗΣ
Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
European Respiratory Society Annual Congress Stockholm, Sweden, 15-19 September 2007 Respiratory Journals Impact factor 2006
Τετάρτη 16 Ιούλ 2008
Ετήσιο πνευμονολογικό συνέδριο στη Στοκχόλμη το 2007
Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
Νέα διαγνωστικά μέσα για τη λανθάνουσα φυματίωση Δοκιμασίες στηριζόμενες στην απελευθέρωση IFΝ-γ
Τετάρτη 16 Ιούλ 2008
δοκιμασίες IFN-γ, λανθάνουσα φυματίωση
Η στοχευμένη δοκιμασία δερματικής φυματινοαντίδρασης (tuberculin sensitivity test, TST) για την ανεύρεση λανθάνουσας φυματίωσης, αποτελεί σημαντικό συστατικό της στρατηγικής ελέγχου της νόσου. Μετααναλύσεις έχουν δείξει ότι η θεραπεία ατόμων με λανθάνουσα φυματίωση μείωνει κατά 90% τον κίνδυνο ανάπτυξης ενεργού νόσου1. Ομως, η TST παρουσιάζει όρισμένα σημαντικά μειονεκτήματα, που πηγάζουν από τη μειωμένη διαγνωστικής της ακρίβεια.
Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
Νοσογόνος παχυσαρκία: Διαταραχές της αναπνευστικής λειτουργίας και ο κίνδυνος πνευμονικής βλάβης
Τετάρτη 16 Ιούλ 2008
μηχανικές ιδιότητες του αναπνευστικού συστήματος, μηχανική αναπνοή, όγκος σύγκλισης, περιορισμός της εκπνευστικής ροής, σύγκλιση μικρών αεραγωγών
Τα άτομα με νοσογόνο παχυσαρκία χαρακτηρίζονται από σημαντικές διαταραχές της αναπνευστικής λειτουργίας τόσο κατά την αυτόματη αναπνοή όσο και κατά τη διάρκεια του μηχανικού αερισμού. Η μείωση της λειτουργικής υπολειπόμενης χωρητικότητας και του εφεδρικού αναπνευστικού όγκου καθώς και η μειωμένη διατασιμότητα και οι αυξημένες αντιστάσεις του αναπνευστικού συστήματος αποτελούν τις πιο χαρακτηριστικές διαταραχές στα άτομα αυτά. Η μείωση του τελοεκπνευστικού πνευμονικού όγκου προάγει τη σύγκλιση των μικρών αεραγωγών κατά την ήρεμη αναπνοή. Επιπλέον, η ελαττωμένη εκπνευστική εφεδρεία, απότοκος της μείωσης της λειτουργικής υπολειπόμενης χωρητικότητας και οι αυξημένες αναπνευστικές απαιτήσεις λόγω του αυξημένου μεταβολισμού οδηγούν στην εμφάνιση περιορισμού της εκπνευστικής ροής κατά την ήρεμη αναπνοή. Η σύγκλιση μικρών αεραγωγών και ο περιορισμός της εκπνευστικής ροής συνεπάγονται περιοδική διάνοιξη και σύγκλιση των μικρών αεραγωγών κατά την ήρεμη αναπνοή και κίνδυνο ιστολογικής και λειτουργικής βλάβης αυτών. Κατά την αναισθησία και το μηχανικό αερισμό η βλάβη αυτή ενδέχεται να είναι μεγαλύτερη, λόγω της περαιτέρω μείωσης της λειτουργικής υπολειπόμενης χωρητικότητας και των αποσχιστικών δυνάμεων που αναπτύσσονται από την απότομη αύξηση της πίεσης στους αεραγωγούς. Κατά συνέπεια, στους ασθενείς με νοσογόνο παχυσαρκία υπό μηχανικό αερισμό συνιστάται η εφαρμογή θετικής τελοεκπνευστικής πίεσης, με στόχο την αποκατάσταση του τελοεκπνευστικού όγκου, την αποφυγή της σύγκλισης των μικρών αεραγωγών, την άρση του περιορισμού της εκπνευστικής ροής και ως εκ τούτου την αποφυγή της βλάβης των μικρών αεραγωγών. Πνεύμων 2007, 20(3):226-229.
Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
Επιπολασμός του μεταβολικού συνδρόμου σε ασθενείς με Σύνδρομο Αποφρακτικής Άπνοιας στον Ύπνο
Τετάρτη 16 Ιούλ 2008
δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ), μεταβολικό σύνδρομο, παχυσαρκία, σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας του ύπνου (ΣΑΑΥ)
Το Σύνδρομο Αποφρακτικής Άπνοιας του Ύπνου (ΣΑΑΥ) και το μεταβολικό σύνδρομο σχετίζονται μεταξύ τους μέσω κοινών παθογενετικών μηχανισμών (κεντρικού τύπου παχυσαρκία, αντίσταση στην ινσουλίνη, δυσλιπιδαιμία, φλεγμονή, καρδιαγγειακές επιπλοκές). Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να καταγραφεί ο επιπoλασμός του μεταβολικού συνδρόμου σε ασθενείς με ή χωρίς ΣΑΑΥ, οι οποίοι προσήλθαν στο Εργαστήριο Ύπνου της Πνευμονολογικής Κλινικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (Δ.Π.Θ.). Εξετάστηκαν συνολικά 79 άτομα με λήψη ιστορικού, αντικειμενική εξέταση, εργαστηριακό έλεγχο και πλήρη πολυσωματοκαταγραφική μελέτη ύπνου. Είκοσι ένα (21) (27%) άτομα δεν έπασχαν από ΣΑΑΥ και αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου, ενώ 58 (73%) έπασχαν από ΣΑΑΥ ήπιας (n=17), μέτριας (n=8) και σοβαρής (n= 33) βαρύτητας. Στην ομάδα των ατόμων χωρίς ΣΑΑΥ, οι 15/21 (71,43%) έπασχαν από μεταβολικό σύνδρομο. Αντίθετα στην ομάδα των ασθενών με ήπιο ΣΑΑΥ, οι 16/17 (94,18%) έπασχαν και από μεταβολικό σύνδρομο, ενώ στην ομάδα των ασθενών με μέτριο και βαρύ ΣΑΑΥ, οι 7/8 (87,5%) και οι 25/33 (75,75%) αντίστοιχα, έπασχαν και από μεταβολικό σύνδρομο. Τα ποσοστά μεταξύ των διαφόρων ομάδων δε διέφεραν στατιστικά. Ο επιπολασμός του μεταβολικού συνδρόμου, αν και υψηλός σε ασθενείς με ΣΑΑΥ, δε διαφοροποιείται σημαντικά σε σχέση με πληθυσμό ελέγχου χωρίς ΣΑΑΥ. Πνεύμων 2007, 20(3):235-239.
Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
Ακτινομυκητίαση Πνεύμονα
Τετάρτη 16 Ιούλ 2008
ακτινομυκητίαση πνεύμονα, βιοψία FNA, καρκίνος πνεύμονος
Περιγράφεται περίπτωση ακτινομυκητίασης πνεύμονα, σε γυναίκα ηλικίας 47 ετών, καπνίστρια 30 πακέτα-χρόνια. Η ασθενής παρουσίασε γενικά συμπτώματα με κόπωση, αρθραλγίες και απώλεια βάρους, μετά από περιοδοντικό απόστημα με αυτόματη διάνοιξη ένα μήνα νωρίτερα, ενώ αργότερα προστέθηκε πυρετική κίνηση. Η ακτινογραφία θώρακος έδειξε δύο μάζες στο δεξιό πνεύμονα με διόγκωση αδένων μεσοθωρακίου. Ο αιματολογικός έλεγχος ήταν αρνητικός, εκτός από ΤΚΕ 85 χιλιοστά την 1η ώρα και ήπια αναιμία. Στο υλικό βιοψίας μετά παρακέντηση με λεπτή βελόνα (FNA), βρέθηκαν άφθονοι ακτινομύκητες. Η ασθενής έλαβε θεραπεία 6 μηνών με Πενικιλλίνη. Τα κλινικά συμπτώματα υποχώρησαν εντός ολίγων ημερών, ενώ οι ακτινολογικές βλάβες υποχώρησαν πλήρως σε 3 μήνες. Η ασθενής παραμένει χωρίς συμπτώματα ή ευρήματα, 4 χρόνια μετά τη θεραπεία. Πνεύμων 2007, 20(3):245-245.
Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
Μία περίπτωση διπλού θωρακικού σβαννώματος
Τετάρτη 16 Ιούλ 2008
διάγνωση, κακοήθεια, καλοήθεια, σβάννωμα, χειρουργική εκτομή
Παρουσιάζεται περίπτωση ασθενούς που εμφάνισε δύο θωρακικά ογκίδια. Η διαγνωστική προσέγγιση πραγματοποιήθηκε με τον ακτινολογικό έλεγχο (απλή ακτινογραφία θώρακος, υπολογιστική τομογραφία και CT με τρισδιάστατη ανασύσταση) και τη λήψη βιοψίας κατευθυνόμενη υπό αξονικό τομογράφο. Η αντιμετώπιση βασίστηκε στη χειρουργική εκτομή των ογκιδίων. Η βιοψία του υλικού που προέκυψε από την επέμβαση ανέδειξε σβαννώματα και απέκλεισε την κακοήθεια. Πνεύμων 2007, 20(3):253-257.
Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
Ανοσολογικοί Μηχανισμοί στον Πνεύμονα
Τετάρτη 16 Ιούλ 2008
ανοσία, ανοσοαπόκριση, ανοσολογική διαταραχή, πνευμονική νόσος
Ο πνεύμονας είναι άμεσα και συνεχώς εκτεθειμένος στο περιβάλλον και τους βλαπτικούς παράγοντες που περιέχει, οπότε έχει αναπτύξει έντονους μηχανισμούς άμυνας. Η άμυνα στον πνεύμονα, όπως και σε όλο τον οργανισμό διακρίνεται στη φυσική και στην επίκτητη ανοσία. Οι μηχανικοί φραγμοί, οι εκκρίσεις του βρογχικού βλεννογόνου, αντιμικροβιακά συστατικά του αίματος όπως το συμπλήρωμα, αλλά και τα λευκοκύτταρα και φαγοκύτταρα του αναπνευστικού συστήματος αποτελούν μέρη της φυσικής ανοσίας. Η επίκτητη ανοσία αναπτύσσεται παράλληλα, κυρίως από τα Τ λεμφοκύτταρα, τα Β λεμφοκύτταρα και τα παραγόμενα από αυτά αντισώματα, με μηχανισμούς περισσότερο χρονοβόρους. Είναι ειδική για κάθε λοιμογόνο παράγοντα, διατηρεί μνήμη και αντιμετωπίζει, συνήθως, πιο γρήγορα και αποτελεσματικά κάθε μελλοντική επαφή του οργανισμού με το ίδιο παθογόνο. Η ισορροπία των ανοσολογικών μηχανισμών είναι θεμελιώδης για την επίτευξη επαρκούς άμυνας, την αποφυγή ανάπτυξης καρκίνου ή αυτοάνοσων νοσημάτων αλλά και τον περιορισμό πρόκλησης βλάβης στον πνευμονικό ιστό. Διαταραχές της ανοσολογικής απάντησης είναι δυνατό να λάβουν χώρα και να οδηγήσουν είτε σε ανοσολογική ανεπάρκεια (σοβαρές λοιμώξεις) είτε σε υπέρμετρη ανάπτυξη της ανοσολογικής απάντησης, όπως χαρακτηριστικά μπορεί να συμβεί σε νοσήματα όπως το βρογχικό άσθμα, το πνευμονικό εμφύσημα, τις κοκκιωματώδεις φλεγμονές, την ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση και το σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας των ενηλίκων. Πνεύμων 2007, 20(3):263-273.
Τεύχος 3 Ιούλιος - Σεπτέμβριος
Οξειδωτικό stress και ο έλεγχος του στον πνεύμονα
Τετάρτη 16 Ιούλ 2008
αντιοξειδωτικά, μηχανισμοί, οξειδωτικά μόρια, πνεύμονας
Λόγω της μεγάλης του επιφάνειας και της αγγειοβρίθειας του ο πνεύμονας είναι επιρρεπής σε οξειδωτική βλάβη από τα εκατομμύρια οξειδωτικά μόρια και ελεύθερες ρίζες. Οι πηγές των οξειδωτικών μορίων πρέπει να διακριθούν σε εξωτερικές και εσωτερικές. Οι εξωτερικές πηγές αφορούν το κάπνισμα, την ακτινοβολία, την έκθεση σε όζον, την υπεροξία, την έκθεση σε καρκινογόνες ουσίες καθώς και τη λήψη φαρμακευτικών ουσιών. Οι κυτταρικές πηγές περιλαμβάνουν φλεγμονώδη κύτταρα, ινοβλάστες, ενδοθηλιακά κύτταρα, καθώς και τις οξειδάσες (Xanthine-NADPH). Μέσω αυτών των πηγών παράγονται τα οξειδωτικά μόρια προκαλώντας σημαντικές κυτταρικές βλάβες. Τα κυριότερα οξειδωτικά μόρια είναι το ανιόν υπεροξειδίου (O2-), η ελεύθερη ρίζα υδροξυλίου (OH), το μονοξείδιο του αζώτου (NO) και το υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2). Σε παράλληλη πορεία με τους οξειδωτικούς μηχανισμούς υπάρχει η αντίδραση των αντιοξειδωτικών παραγόντων με κύριο σκοπό την καταστολή της δράσης του οξειδωτικού stress. Οι κύριες μη ενζυματικές μορφές αντιοξειδωτικών περιλαμβάνουν τη γλουταθιόνη (GSH), τις βιταμίνες Ε & C, την β-καροτίνη και το ουρικό οξύ. Οι ενζυματικές μορφές αφορούν την υπεροξειδική δισμουτάση (SODs), την καταλάση και τις περοξειδάσες. Σε κυτταρικό επίπεδο υπάρχει μία δεύτερη γραμμή άμυνας που αφορά ειδικές πρωτεΐνες όπως οι θειορεντοξίνες, οι οξυγενάσες της αίμης, οι αναγωγάσες κ.λπ. Τα αντιοξειδωτικά είναι λοιπόν σε επίπεδο in vivo και in situ οι κύριοι μηχανισμοί άμυνας στο οξειδωτικό stress. Ανάλογα με τη έκφραση τους σε κυτταρικό επίπεδο καθώς και με την ισχύ του γονιδιακού τους φορτίου μπορεί να ελέγχουν την ανάπτυξη αλλά και την πορεία διαφόρων χρόνιων πνευμονικών παθήσεων. Πνεύμων 2007, 20(3):285-288.
LogicONE