Αναζήτηση στο περιοδικό

Περiληψη. Μεγάλες πολυκεντρικές μελέτες έχουν δείξει την αποτελεσματικότητα της χειρουργικής μείωσης πνευμονικού όγκου (LVRS) στη βελτίωση των λειτουργικών παραμέτρων και της ικανότητας για άσκηση σε επιλεγμένες ομάδες ασθενών με σοβαρό πνευμονικό εμφύσημα ιδίως των άνω λοβών. Στο μεταξύ, μια σειρά από βρογχοσκοπικές τεχνικές μείωσης του πνευμονικού όγκου αναπτύχθηκαν με σκοπό τη μείωση του περιεγχειρητικού κινδύνου και κόστους: Παράκαμψη των αεραγωγών με δημιουργία οπών υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση, βρογχοσκοπική μείωση πνευμονικoύ όγκου με μονόδρομες ενδοβρογχικές βαλβίδες, συρμάτινα ελάσματα, χρήση ατμού καθώς και «βιολογική» μείωση όγκου μέσω κυψελιδικής πλήρωσης με βιοπολυμερές υλικό. Οι μέθοδοι αυτές είναι ασφαλέστερες, δεν εμφανίζουν σοβαρές επιπλοκές, και απαιτούν πολύ λιγότερες υποδομές και επεμβατική εμπειρία. Η παράκαμψη των αεραγωγών συνδέεται με σημαντική βελτίωση όλων των εξεταζομένων παραμέτρων που όμως δεν έχει διάρκεια και πολύ σύντομα εκμηδενίζεται. Οι μονόδρομες βαλβίδες και οι μεθόδοι κυψελιδικής πλήρωσης αντίθετα παρουσιάζουν ουσιώδη και διαρκή βελτίωση των παραμέτρων αντοχής στην άσκηση και της ποιότητας ζωής. Η μέθοδος κυψελιδικής πλήρωσης συγκεντρώνει επιπλέον πλεονεκτήματα (βελτίωση λειτουργικών (σπιρομετρικών) τιμών, βελτίωση παραμέτρων ποιότητας ζωής, δυνατότητας για άσκηση, και δύσπνοιας τόσο σε επιλεγμένους ασθενείς με ετερογενές εμφύσημα των άνω λοβών όσο και σε ασθενείς με ομοιογενές εμφύσημα για τους οποίους οι υπόλοιπες τεχνικές βρογχοσκοπικές ή χειρουργικές δεν ενδείκνυνται. Μειονέκτημά της αποτελεί η μη αναστρεψιμότητα της παραγόμενης μείωσης όγκου, στο πρότυπο της χειρουργικής μεθόδου. Η χρήση των ελασμάτων και του ατμού απαιτεί ακόμη μεγάλο αριθμό ερευνητικών μελετών πριν μπορέσουν να αξιολογηθούν τα αποτελέσματά τους. Προς το παρόν, τα ερευνητικά δεδομένα αποτελεσματικότητας δεν κρίνονται οριστικά επαρκή για την έκδοση επίσημων θεραπευτικών συστάσεων από τις ρυθμιστικές αρχές. Το ζήτημα της αναλογίας κόστους/οφέλους παραμένει επίσης υπό αξιολόγηση. Νέες εκτενέστερες πολυκεντρικές μελέτες βρίσκονται σε εξέλιξη για την περαιτέρω αποσαφήνιση του βέλτιστου κλινικού φαινοτύπου και την τεκμηρίωση αυτής της νέας ανατρεπτικής προσέγγισης στο βαρύ πνευμονικό εμφύσημα. Πνεύμων 2012, 25(1):16-29.

Περiληψη. Παρά την πρόοδο στην κατανόηση των μηχανισμών και της αιτιολογίας του, ο βήχας παραμένει ένα ανησυχητικό και ενοχλητικό σύμπτωμα τόσο για τον ασθενή όσο και για τον ιατρό. Ο χρόνιος βήχας, που διαρκεί περισσότερες από 8 εβδομάδες, αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες παραπομπών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια φροντίδα υγείας και το κύριο σύμπτωμα πολλών πνευμονικών και έξω-πνευμονικών παθήσεων. Η αιτιολογία του συνήθως περικλείει περιβαλλοντικά αίτια (όπως την έκθεση στον καπνό του τσιγάρου και τη ρύπανση του περιβάλλοντος) και διάφορες παθήσεις, τόσο αναπνευστικές (με πιο συνηθισμένες τη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, τις βρογχεκτασίες, το σύνδρομο βήχα των ανώτερων αεραγωγών που οφείλεται σε διάφορες παθήσεις της μύτης και των παραρρινίων κόλπων, το άσθμα και τη μη-ασθματική ηωσινοφιλική βρογχίτιδα) όσο και μη αναπνευστικές (όπως η χρήση αναστολέων του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης και η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση). Σε πολλές περιπτώσεις ο χρόνιος βήχας μπορεί να είναι πολυπαραγοντικός, ενώ -σε ελάχιστες περιπτώσεις- η αιτία του ενδέχεται να μην μπορεί να εξακριβωθεί, οδηγώντας έτσι στη διάγνωση του ιδιοπαθούς χρόνιου βήχα. Ο χρόνιος βήχας είναι ένα θορυβώδες σύμπτωμα το οποίο επηρεάζει τη σχετιζόμενη με την υγεία ποιότητα ζωής των ασθενών και αποτελεί μία διαγνωστική και θεραπευτική πρόκληση για τον κλινικό ιατρό. Η παρούσα ανασκόπηση συνοψίζει τα σύγχρονα δεδομένα πάνω στην αιτιολογία και τα αντιφατικά θέματα στη διάγνωση του χρόνιου βήχα στους ενήλικες και παραθέτει μία διαγνωστική αλγοριθμική προσέγγιση, καθώς και πρακτικές συμβουλές για τη διαχείρισή του από τον πολυάσχολο κλινικό ιατρό. Πνεύμων 2012, 25(1):43-53.