Αναζήτηση στο περιοδικό

ΠΕΡIΛΗΨΗ.

Εισαγωγή: Εκτενείς μελέτες έχουν υπογραμμίσει τον κεντρικό ρόλο της τελομεράσης για την μακροβιότητα των κυττάρων, τον πολλαπλασιασμό και τη διαφοροποίηση και την έχουν συνδέσει με την κυτταρική αθανασία. Επομένως, μπορεί να είναι καθοριστικής σημασίας για την παθογένεια της ινωτικής εξεργασίας του πνεύμονα. Σκοπός της μελέτης μας ήταν να εμπλέξουμε την τελομεράση στην παθογένεια της ιδιοπαθούς διάμεσης πνευμονοπάθειας. Ασθενείς και μέθοδοι: Ο ρόλος της τελομεράσης διερευνήθηκε με μια σειρά ανοσοϊστοχημικών μελετών και φθορίζοντα in situ υβριδισμού (FISH) σε ιστικές μικροσυστοιχίες (tissue microarrays-TMAs) από αντιπροσωπευτικά ιστικά δείγματα ασθενών με δυο διαφορετικές μορφές πνευμονικής ίνωσης, της ιδιοπαθούς πνευμονικής ίνωσης (IPF) και της κρυπτογενούς οργανοποιού πνευμονίας (COP), καθώς και ασθενών της ομάδας ελέγχου. Αποτελέσματα: Παρατηρήσαμε σημαντική ελάττωση στην έκφραση της τελομεράσης τόσο σε πρωτεϊνικό επίπεδο όσο και σε mRNA στους ασθενείς με πνευμονική ίνωση συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Τόσο οι ανοσοϊστοχημικές μελέτες όσο και η FISH ανάλυση αποκάλυψαν δύο υποπληθυσμούς τύπου ΙΙ πνευμονοκυττάρων με βάση τα επίπεδα έκφρασης της τελομεράσης: τα τελομεράση θετικά τύπου II πνευμονοκύτταρα, περιβάλλοντα περιοχές ενεργού ίνωσης και επιδεικνύοντας αυξημένα επίπεδα έκφρασης δεικτών διαφοροποίησης και τα τελομεράση αρνητικά κύτταρα κυρίως εντοπιζόμενα σε περιοχές εγκατεστημένης ίνωσης τα οποία χαρακτηρίζονταν από υψηλά επίπεδα απόπτωσης. Συμπεράσματα: Η ελαττωμένη έκφραση της τελομεράσης στην IPF δύναται να αναδεικνύει μια αιτιολογική συσχέτιση μεταξύ χαμηλής έκφρασης τελομεράσης και παθογένειας της ίνωσης. Η διφορούμενη έκφραση της τελομεράσης στα προγονικά επιθηλιακά πνευμονοκύτταρα δείχνει ότι η τελομεράση ρυθμίζει τη μοίρα των κυψελιδικών επιθηλιακών κυττάρων είτε προς έναν αποπτωτικό ή προς έναν μεσεγχυματικό φαινότυπο συνεισφέροντας έτσι στην ινωτική εξεργασία. Πνεύμων 2010, 23(3):207-223.

ΠΕΡIΛΗΨΗ.

Τα δεδομένα από διάφορες φυσιολογικές κυματομορφές συχνά εμφανίζουν διακυμάνσεις, οι οποίες έχουν, παραδοσιακά, θεωρηθεί ότι αποτελούν ένα είδος «θορύβου». Εντούτοις, όπως έχει τονίσει και ο Goldberger, τα βιολογικά συστήματα είναι ντετερμινιστικά συστήματα με θόρυβο. Αυτός ο θόρυβος αντανακλά την εγγενή τους δυναμική και είναι υπεύθυνος για την προσαρμογή του οργανισμού στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Διαφορετικές τεχνικές από τη στατιστική φυσική έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη των βιολογικών σημάτων, ιδιαίτερα στο πεδίο της καρδιολογίας, και έχουν καταφέρει να αποκρυπτογραφήσουν διάφορους παθο-γενετικούς μηχανισμούς των νοσημάτων βοηθώντας έτσι στη δημιουργία προγνωστικών μοντέλων με αυξημένη ακρίβεια. Πρόσφατα, διάφορες ερευνητικές ομάδες έχουν προσπαθήσει να μελετήσουν τη μεταβλητότητα και την πολυπλοκότητα του αναπνευστικού συστήματος αναφορικά τόσο με τη δομή όσο και με τη λειτουργία του. Λίγες κλινικές μελέτες, κυρίως με ασθενείς που πάσχουν από βρογχικό άσθμα και χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, έχουν καταδείξει ότι η απώλεια της πολυπλοκότητας των αναπνευστικών σημάτων έχει τόσο διαγνωστική όσο και θεραπευτική σημασία ως εργαλείο καλύτερης παρακολούθησης της αντίστοιχης θεραπείας. Σε αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τα αποτελέσματα αυτών των μελετών, καθώς επίσης και τις βασικές μεθόδους υπολογισμού της πολύπλοκης δυναμικής που διέπει την αναπνευστική φυσιολογία, σε φυσιολογικές και παθολογικές καταστάσεις. Πνεύμων 2010, 23(3):240-249.

ΠΕΡIΛΗΨΗ.

Η σωστή διάγνωση του άσθματος γίνεται συνήθως εύκολα και οι περισσότεροι ασθενείς ανταποκρίνονται στη θεραπευτική αγωγή. Όμως, περίπου το 5-10% των ασθενών παρουσιάζει δυσκολία στον έλεγχο της νόσου παρά τη χορήγηση εισπνεόμενης αγωγής σε μέγιστη δόση. Φαίνεται ότι το άσθμα είναι μια ετερογενής διαταραχή, που εκδηλώνεται όχι ως μια ενιαία νοσολογική οντότητα, αλλά μάλλον ως ένα σύμπλεγμα πολλαπλών διακριτών φαινοτύπων, οι οποίοι αλληλεπικαλύπτονται. Παρά το γεγονός ότι διάφοροι ασθματικοί φαινότυποι έχουν αναγνωριστεί προ πολλού, εν τούτοις δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς. Η βελτίωση των γνώσεών μας τόσο για τον χαρακτήρα όσο και για την υποκείμενη παθοβιολογία του κάθε φαινότυπου, είναι απαραίτητη για τη σύνδεση συγκεκριμένων γονότυπων με την εκδήλωση κλινικών συμπτωμάτων της νόσου. Αποτελεί επίσης απαραίτητη προϋπόθεση για πιθανή ανάπτυξη βιολογικών δεικτών της νόσου, όσο και για τη μελλοντική σχεδίαση και εφαρμογή νέων θεραπειών κατά του άσθματος με εξειδικευμένη φαινοτυπική στόχευση. Η παρούσα ανασκόπηση παρουσιάζει τους μέχρι σήμερα καλύτερα μελετημένους ασθματικούς φαινότυπους και αναλύει μερικές από τις μεθόδους που έχουν χρησιμοποιηθεί για τον καθορισμό τους. Πνεύμων 2010, 23(3):260-275.

ΠΕΡIΛΗΨΗ.

Η ανάπτυξη της τεχνολογίας συνέβαλε στην ευρεία χρήση νέων ουσιών στις παραγωγικές διαδικασίες. Δυστυχώς, η άγνοια των επιδράσεων τους στην υγεία, σε συνδυασμό με την απουσία μέτρων ατομικής προστασίας, οδήγησε στην ανάπτυξη μεταξύ των εργαζομένων νόσων πέρα από τις «κλασικές» διάμεσες επαγγελματικές πνευμονοπάθειες. Η έκθεση σε διακετύλιο μπορεί να οδηγήσει στην πρόκληση αποφρακτικής βρογχιολίτιδας («πνεύμονας pop-corn»), ενώ διάμεσες πνευμονοπάθειες μπορεί να προκληθούν ακόμη λόγω έκθεσης σε ίνες νάιλον, σε χρωστική Acramin-FWN (σύνδρομο Ardystil), σε οξείδιο ίνδιου-κασσίτερου καθώς και λόγω εναπόθεσης νανοσωματιδίων και καύσης βιομάζας. Επιπλέον, πνευμονίτιδα από υπερευαισθησία μπορεί να προκληθεί λόγω έκθεσης σε προσθετικά ζωοτροφών. Τέλος, γνωστοί παράγοντες κινδύνου μέσω νέων εφαρμογών μπορεί να προκαλέσουν επαγγελματικές διάμεσες πνευμονοπάθειες. Πνεύμων 2010, 23(3):293-296.

SUMMARY.

An 18 year-old male who had smoked cannabis for four years presented with a spontaneous pneumothorax and was treated by apical bullectomy. The surgical and histopathological findings were characteristic of “bong lung”. This patient is the youngest reported in the literature and the case highlights the fact that the disease can occur even in adolescents after a few years of smoking cannabis. Pneumon 2010, 23(3):301-303.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ