Please wait. Loading...
 
  • Σε αυτό το άρθρο ανασκόπησης περιγράφονται οι μηχανισμοί εξάλειψης του πνευμονικού οιδήματος. Υπάρχει σήμερα επαρκής πειραματική γνώση που δείχνει ότι η ενεργός μεταφορά ιόντων νατρίου από τα κυψελιδικά κύτταρα τύπου ΙΙ (και πρόσφατα τα τύπου Ι) μπορεί να συμβάλλει στην εξάλειψη-θεραπεία του πνευμονικού οιδήματος. Όπως έχει δειχθεί πειραματικά, από τα κυψελιδικά κύτταρα τύπου ΙΙ προσλαμβάνουν μέσω των καναλιών νατρίου που βρίσκονται στην κορυφαία επιφάνεια των κυψελιδικών κυττάρων τύπου ΙΙ, ιόντα νατρίου που αποβάλλονται από την αντλία καλίου-νατρίου που βρίκεται στη βασικοπλάγια επιφάνεια των ίδιων κυττάρων με κατανάλωση ενέργειας (ATP).Ταυτόχρονα νερό μεταφέρεται ισοωσμωτικά από τον κυψελιδικό χώρο στον ενδιάμεσο ιστό και από εκεί απομακρύνεται με τη λέμφο ή οδηγείται στον ενδαγγειακό χώρο. Όπως έχει δειχθεί η ενίσχυση αυτού του μηχανισμού με φαρμακολογικές παρεμβάσεις (β2–διεγέρτες, κορτικοειδή, αυξητικούς παράγοντες) μπορεί να βοηθήσει στην επιτάχυνση της εξάλειψης (κάθαρσης) του κυψελιδικού οιδήματος. Με βάση αυτά τα δεδομένα έχει προταθεί και έχει σχεδιαστεί η κλινική αξιολόγηση αυτών των φαρμακολογικών παρεμβάσεων σε ασθενείς με υποξαιμική αναπνευστική ανεπάρκεια λόγω καρδιογενούς ή μη πνευμονικού οιδήματος με σκοπό τη διεύρυνση κατά πόσο μπορεί να βελτιώσει την έκβαση των ασθενών αυτών. Πνεύμων 2006, 19(1):14-23.
     
  • Η δοκιμασία του εθελοντικού ευκαπνικού υπεραερισμού υπάγεται στις δοκιμασίες έμμεσης βρογχικής πρόκλησης γιατί βασίζεται στη διέγερση φλεγμονωδών και νευρικών κυττάρων των αεραγωγών. Η απώλεια ύδατος από τον βρογχικό βλεννογόνου, συνεπεία του υπεραερισμού, προκαλεί αύξηση της ωσμωτικότητας του μικροπεριβάλλοντος των μαστοκυττάρων που απελευθερώνουν μεσολαβητές, όπως η ισταμίνη, οι προσταγλαδίνες και τα λευκοτριένια. Στην πρόκληση του φαινομένου φαίνεται πως συμμετέχουν σε μικρότερο βαθμό η διέγερση των νευρικών απολήξεων του βρογχικού δένδρου και το φαινόμενο ψύξης-επαναθέρμανσης. Η δοκιμασία παρουσιάζει ισχυρή συσχέτιση με τους δείκτες της φλεγμονής αεραγωγών και επιτρέπει την προσαρμογή της αντιφλεγμονώδους θεραπείας και την παρακολούθηση του βρογχικού άσθματος. Επιπλέον, είναι εξόχως ειδική εξέταση για τη διάγνωση του βρογχικού άσθματος και θεωρείται η εξέταση εκλογής για τη διάγνωση του βρογχοσπάσμου που επάγεται συνεπεία της άσκησης. Κατά τη δοκιμασία ο εξεταζόμενος ενθαρρύνεται να υπεραερίσει ώστε να πετύχει και να διατηρήσει ένα συγκεκριμένο αερισμό στόχο, ο οποίος καθορίζεται από το εφαρμοζόμενο πρωτόκολλο. Η ευκαπνία εξασφαλίζεται με την ταυτόχρονη χορήγηση CO2, ενώ η ανταπόκριση ποσοτικοποιείται με τη μέτρηση της πτώσης του FEVi. Η δοκιμασία είναι θετική όταν η πτώση είναι μεγαλύτερη του 10%. Η εξέταση θεωρείται εξόχως ασφαλής. Πνεύμων 2006,19(1):24-35.
     
  • Το ηπατοπνευμονικό σύνδρομο χαρακτηρίζεται από τον συνδυασμό υποξυγοναιμίας και ενδοπνευμονικών αγγειακών διατάσεων σε έδαφος ηπατικής δυσλειτουργίας. Η συχνότητα εμφάνισης του κυμαίνεται από 4% έως και 29%. Σε ιστικό επίπεδο, η παθολογοανατομική εξέταση του πνεύμονα αποκαλύπτει διατεταμένα αρτηριόλια και τριχοειδή καθώς και αναστομώσεις μεταξύ αρτηριών και φλεβών. Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις οτι οι ενδοπνευμονικές ευρυαγγείες σχετίζονται με την ύπαρξη πυλαίας υπέρτασης. Η αυξημένη παραγωγή μονοξειδίου του αζώτου (NO) και η ενεργοποίηση των υποδοχέων της ενδοθηλίνης προκαλούν αγγειοδιαστολή και παρεμβαίνουν στη φυσιολογική υποξική αγγειοσύσπαση του πνεύμονα παίζοντας σημαντικό ρόλο στην παθογένεση του συνδρόμου. Η υποξυγοναιμία αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό των ασθενών με ηπατοπνευμονικό σύνδρομο. Σε βαρύτερες περιπτώσεις εκδηλώνεται το φαινόμενο της ορθοδεοξίας και της πλατύπνοιας. Η τεκμηρίωση των ενδοπνευμονικών διατάσεων επιτυγχάνεται με τη βοήθεια τριών απεικονιστικών τεχνικών: α. υπερηχοκαρδιογραφίας αντιθέσεως, β. σπινθηρογράφήματος αιμάτωσης με μακρομόρια αλβουμίνης σεσημασμένα με ραδιενεργό τεχνήτιο (99mTc), γ. πνευμονικής αγγειογραφίας. Η αντιμετώπιση του ηπατοπνευμονικού συνδρόμου περιλαμβάνει ως πρώτο βήμα τη διόρθωση της υποξυγοναιμίας με συμπληρωματική χορήγηση οξυγόνου. Στη συνέχεια οφείλει κανείς να κάνει προσπάθεια διόρθωσης της πυλαίας υπέρτασης. Σε ασθενείς με προϊούσα ανθεκτική υποξυγοναιμία, ως λύση εκλογής θεωρείται η μεταμόσχευση ήπατος. Η πρόγνωση του ηπατοπνευμονικού συνδρόμου θεωρείται πτωχή μέχρι σήμερα και η θνητότητα αγγίζει το 41%. Πνεύμων 2006,19(1):36-41.
     
  • Η παρακολούθηση των αιμοδυναμικών παραμέτρων της καρδιακής και πνευμονικής κυκλοφορίας στα κουνέλια, μέσω του καθετηριασμού της πνευμονικής αρτηρίας, συμβάλλει στην πληρέστερη παρακολούθηση των αιμοδυναμικών διαταραχών σε διάφορες κλινικές καταστάσεις και στη μελέτη της επίδρασης διαφόρων φαρμάκων. Ο υπολογισμός παραμέτρων όπως πίεση ενσφήνωσης της πνευμονικής αρτηρίας και καρδιακή παροχή καθίστανται εφικτές με τη βοήθεια του καθετήρα και τη μέθοδο της θερμοαραίωσης. Μέσω του καθετήρα είναι επίσης δυνατή η περιοχική έγχυση φαρμακευτικών ουσιών στον πνεύμονα.
     
  • Ο φλεγμονώδης ψευδοόγκος του πνεύμονα είναι μία σπάνια καλοήθης εξεργασία άγνωστης αιτιολογίας. Αναλύουμε, ανασκοπικά, την εμπειρία μας από τη χειρουργική αντιμετώπιση δέκα ανάλογων περιστατικών. Κατά την περίοδο 7/1995-6/2001, σε δέκα ασθενείς που αντιμετωπίσθηκαν χειρουργικά για αδιάγνωστη σκίαση πνεύμονα αποκαλύφθηκε τελικά η ύπαρξη φλεγμονώδους ψευδοόγκου. Επρόκειτο για 8 άνδρες και 2 γυναίκες, με μέση ηλικία τα 53,5±8,4 έτη (42-69). Τα κύρια συμπτώματα ήταν αιμόπτυση ή αιμόφυρτα πτύελα και υποτροπιάζουσες πνευμονικές λοιμώξεις, η δε σκίαση υπήρξε τυχαίο ακτινολογικό εύρημα. Ο πλήρης κλινικοεργαστηριακός και απεικονιστικός έλεγχος ήταν αρνητικός σε όλες τις περιπτώσεις. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε ερευνητική θωρακοτομή. Η ταχεία βιοψία ήταν αρνητική σε 2 ασθενείς και μη διαγνωστική στους υπόλοιπους. Διενεργήθηκαν 7 λοβεκτομές, 2 σφηνοειδείς εκτομές και 1 πνευμονεκτομή σε υγιή εγχειρητικά όρια. Η μέση μετεγχειρητική νοσηλεία ήταν 10,2±4,4 ημέρες (6-19). Η νοσηρότητα ήταν 10% (παρατεταμένη διαφυγή αέρα), ενώ η θνητότητα ήταν μηδενική. Η ιστολογική εξέταση έδειξε οτι επρόκειτο για φλεγμονώδεις ψευδοόγκους με μέση διάμετρο 3,3±1,3 εκατοστά (1-5,5). Όλοι οι ασθενείς είναι εν ζωή, με μέση επιβίωση 63,1±19,7 μήνες (32-102), χωρίς υποτροπή της νόσου. Ο φλεγμονώδης ψευδοόγκος υποδύεται τον καρκίνο του πνεύμονα στις κλινικές και ακτινολογικές εκδηλώσεις του. Η πλήρης προεγχειρητική διερεύνηση, αλλά και η διεγ-χειρητική βιοψία δεν αποβαίνουν διαγνωστικές. Η θεραπεία εκλογής είναι η χειρουργική εκτομή, η οποία δρα τόσο διαγνωστικά όσο και θεραπευτικά και με εξαιρετικά αποτελέσματα. Πνεύμων 2006,19(1):49-53.
     
  • Παρουσιάζεται περίπτωση ασθενούς ηλικίας 66 ετών που προσήλθε στην Κλινική μας με υψηλό πυρετό από 20ημέρου, βήχα, δύσπνοια προοδευτικά επιδεινούμενη καταβολή και απώλεια βάρους. Η υπολογιστική τομογραφία θώρακος ανέδειξε αλλοιώσεις διάμεσης ίνωσης με κατανομή και μορφολογία περισσότερο συμβατή με UIP πράγμα που ταίριαζε και με την κλινική εικόνα του ασθενούς. Περαιτέρω όμως έλεγχος που περιελάμβανε έλεγχο νεφρικής λειτουργίας και βιοψία νεφρού ανέδειξε εστιακή τμηματική σπειραματική νέκρωση με μηνοειδείς σχηματισμούς χωρίς ανάπτυξη ανοσοσυμπλεγμάτων η οποία, σε συνδυασμό με τα θετικά αντισώματα έναντι του κυτταροπλάσματος των ουδετεροφίλων (p-ANCA), έθεσαν τη διάγνωση της μικροσκοπικής πολυαγγειίτιδας. H νόσος στην περίπτωσή μας εκδηλώνεται από το αναπνευστικό ως διάμεση πνευμονική ίνωση. Πνενμων 2006, 19(1):59-64.
     
  • Παρουσιάζεται περίπτωση πνευμονικής εμβολής σε νεαρό άνδρα ηλικίας 39 ετών, χωρίς εμφανείς παράγοντες κινδύνου, ο οποίος προσήλθε με συμπτώματα και εργαστηριακά ευρήματα ενjavascript:ImageManagerTheme.refresh();δεικτικά πνευμονικής εμβολής, συνεπεία εν τω βάθει φλεβοθρόμβωσης των κάτω άκρων. Διαδοχικές ηχοκαρδιογραφικές μελέτες ανέδειξαν την ύπαρξη ευμεγέθους ευκίνητου θρόμβου στο δεξιό κόλπο, ο οποίος τελικά εμβολίστηκε στην πνευμονική κυκλοφορία. Η νέα αυτή εμβολή δεν προκάλεσε περαιτέρω επιδείνωση στην κλινική εικόνα του ασθενή, στην αιμοδυναμική του κατάσταση ή στην αναπνευστική του λειτουργία. Με βάση το περιστατικό αυτό επισημαίνεται η σημασία της ηχοκαρδιογραφίας στη διάγνωση της πνευμονικής εμβολής και γίνεται μια ανασκόπηση σχετικά με τη διαγνωστική προσπέλαση και τη θεραπεία της. Πνενμων 2006,19(1):65-73.
     
  • Γυναίκα, 53 ετών, μη καπνίστρια, προσήλθε λόγω δύσπνοιας στην κόπωση (ΙΙΙ/IV), σταδιακά επιδεινούμενης από εβδομάδος. Από το ατομικό της αναμνηστικό προέκυψε ιδιοπαθής περικαρδίτιδα που διεγνώσθη πριν από 4 μήνες για την οποία ελάμβανε μεθυλπρεδνιζολόνη 24 mgr/ημέρα. Από την κλινική εξέταση κατά συστήματα δεν προέκυψαν παθολογικά ευρήματα. Στον εργαστηριακό έλεγχο παρουσίασε σοβαρού βαθμού υποξαιμία (pH:7,38, pO2:56, pCO2:38, HCO3:28, SatO2:90%), ορθόχρωμη αναιμία (HCT:35%) και λεμφοπενία (Λευκά:9,89, Ουδ.:70,2%, Λεμφ.: 11,5%, Μονοπ.:3,5%, Ηωσ.:0,1%, Βασ.:0,1%). Η ακτινογραφία θώρακα, ανέδειξε διάσπαρτες ανομοιογενείς σκιάσεις κυψελιδικού τύπου και κατά τόπους συρρέοντα οζίδια στα μέσα και κάτω πνευμονικά πεδία. Η αξονική τομογραφία υψηλής ευκρίνειας (HRCT) θώρακα ανέδειξε όζους και οζίδια σε επαφή με βρογχοαγγειακές δομές και μεγαλύτερες περιοχές πύκνωσης (από συρροή όζων), διακλαδιζόμενες γραμμοειδείς και οζώδεις σκιάσεις και διάσπαρτες περιοχές θαμβής υάλου. Ο πλήρης μικροβιολογικός και ιολογικός έλεγχος απέβη αρνητικός. Λόγω ταχείας επιδείνωσης της ασθενούς και λόγω αποτυχίας της ήδη χορηγούμενης κοινής θεραπείας με αντιβιοτικά, η ασθενής υπεβλήθη σε βρογχοσκοπικό έλεγχο. Η καλλιέργεια του βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος (BAL) ανέδειξε Penicillium Marneffei σε μεγάλη ανάπτυξη (>106). Η ασθενής έλαβε Αμφοτερικίνη Β και Ιτρακοναζόλη με παροδική βελτίωση της κλινικής και ακτινολογικής της εικόνας. Απεβίωσε 20 ημέρες μετά την έναρξη της ενδεδειγμένης θεραπείας. Τα βιβλιογραφικά δεδομένα που αφορούν σε πνευμονία από Penicillium Marneffei είναι ελάχιστα. Πνενμων 2006,19(1):74-80.
     
Βρέθηκαν 8 αποτελέσματα. Σελίδα 1 από 1
© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE